Pas op, dit is een lang verhaal. Schrijven is schrappen, maar soms is schrijven ook een beetje therapeutisch en dan mag het best wat langer. 

Sinds de zomervakantie van 2014 heb ik altijd een baan gehad. Voor de zomer, naast school of studie, om een tussenjaar te overbruggen of min of meer fulltime. Er was altijd een baas die, al dan niet zwart en/of contant, aan het eind van de maand mijn salaris betaalde. En nu heb ik mijn baan opgezegd en start op 1 september volledig als zzp’er. Geen vaste bijschrijving meer rond de 24e, maar facturen sturen. Dat is best spannend, kan ik je vertellen. 

Ben ik een geboren ondernemer?
Kijk, je hebt geboren ondernemers die in groep 4 al handel dreven op het schoolplein. Je hebt mensen naar eigen zeggen niets anders kunnen dan eigen baas zijn. Je hebt mensen mensen met lef, mensen die weinig te verliezen hebben en mensen die tegen wil en dank ondernemer geworden zijn. En je hebt mensen als ik: mensen die het comfort van een vaste baan nogal waarderen, maar tegelijkertijd verlangend naar het hoekje van het plein staren waar de ondernemers staan. 

Over mijn minimalistische visie
Dáár wilde ik graag bij horen: de mensen die zelf hun klanten kiezen, hun eigen tijd indelen en zelf bepalen waar ze hun energie insteken. De mensen die kunnen werken waar ze maar willen en hun eigen visie los kunnen laten op hun vakgebied. Niet dat ik nou per se een heel uitgesproken visie heb op de tekstschrijverij, behalve dat een beetje nuchterheid en correcte spelling nooit uit de mode raken en humor eigenlijk geen kwaad kan, maar toch: liever conformeren aan je eigen minimalistische visie dan de visie van een ander. 

Big money
Sinds 2014 heb ik dit bedrijf. Ooit ingeschreven bij de Kamer van Koophandel omdat ik een los klusje naast mijn werk deed en een btw-nummer nodig had om te kunnen factureren. In de jaren daarna deed ik af en toe eens een schrijfklus naast mijn werk, maar in mijn absolute topjaar 2017 factureerde ik 5000 euro. Echt een volwassen inkomen was het dus niet, meer een leuke bijverdienste naast mijn leuke baan als copywriter bij een contentmarketingbureau.

Ik durf niet!
En toch bleef het altijd kriebelen. Al jaren zeg ik jaarlijks op 1 januari: ‘Dit jaar neem ik ontslag en ga ik volledig voor mezelf beginnen.’ En steeds deed ik het niet. Eerst 1 kind, later 2 kinderen, de relatieve zekerheid van een baan in loondienst, de onzekerheid van een zzp-bestaan, de administratieve en marketinggerelateerde zaken: het waren allemaal redenen om nog het steeds even uit te stellen. 

Is dit alles (oehoehoehoe)?
Tot begin dit jaar. Eind november 2020 beviel ik van onze tweede en hoewel ik volop genoot van de babybubbel, kriebelde het zo rond het nieuwe jaar om weer ‘iets’ te gaan doen. Dus half januari kroop ik -vanuit huis en 1 dag per week- weer af en toe achter mijn laptop. Maar ik merkte dat mijn baan me geen voldoening meer gaf. Het schrijven was wel leuk, maar al het ‘gedoe’ en de verwachtingen eromheen niet. Ik veranderde in overleg met mijn leidinggevende mijn functie een beetje, maar het bleef wringen.

Ik ging naar een coach
Sommige mensen geloven niet in toeval. Ik wel. Maar je hebt ook goed gemikt toeval. En het goed gemikte toeval wilde dat een oud-collega en vriendin van mij een vrijwillig slachtoffer zocht voor haar opleiding tot loopbaancoach. Zij zocht iemand om haar gespreks- en coachtechnieken op te oefenen en ik kon eens alles op tafel gooien bij iemand die me niet kon ontslaan. Het hele traject zal ik je besparen, maar de laatste opdracht was een vision board maken. Ik maakte een mooie collage die nogal draaide om vrijheid, mooie dingen maken en doen waar ik blij van word. “Waarom doe je dat dan niet?”, vroeg ze me. En tsja. Dat was een goede vraag. Uiteindelijk heb je je geluk zelf in de hand. En mijn werkgeluk ligt nu niet bij een werkgever. 

En hop, daar ging ik
Ik ging thee drinken bij ondernemende vriendinnen, zette alles eens op een rijtje, rekende uit wat ik moet verdienen om mijn deel van de vaste lasten te betalen en las boeken over ondernemen. En ondertussen bleef ik twijfelen. Springen of niet? Ik besloot tijdens een gesprek met een vriendin dat ik een deadline moest stellen. Een beslisdatum. Maar zelfs het prikken van een beslisdatum bleef ik een beetje voor me uitschuiven. Koudwatervrees. Tot een dierbare collega me tijdens mijn vakantie een appje stuurde dat ze een andere baan had. Toen dacht ik in een aanval van praktische daadkracht:, als ze 1 nieuwe tekstschrijver moeten zoeken, is het ook fijn om te weten dat ze mij misschien ook moeten gaan vervangen. 

En toen deed ik het. Ik sprong. 

1 reactie op “Van loondienst naar ZZP: de overwegingen”

  1. Jihaaaa, ze sprong! En ik heb nooit getwijfeld of je het wel kon. Je moest het alleen zelf nog even zien!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *